Das Tagebuch

„Oma, nu hebb ick noch wat funnen, hör di dat an . Du seggst doch faoken : ‚Över annern än groot Woort hebben, dat hört dr nich henn‘, nich Oma? Wenn ick dat nu up dütsch seggen will, denn kummt dorbi ruut: ,Über andere ein großes Wort haben, das gehört da nich hin!‘ . Watt mänst du , Oma, köönt dä Dütschen dat verstaohn?“ „Nee, Kind, dor löv ick nix van, so geiht dat nich. Du kannst mörgen Frollein fraogen, wat sä dorvan määnt“ Oma muß smüstern!

„Dor büst du ja weer, Läv, hest du bietje Langwiel?“ „Nee,Oma, man dat was doch moj, wenn wi maol weer bietje mitnanner kaueln deen, so as letztens, as wi för Lötjemester wat utfunnen hemm. Dä is ja nun weer weg, dat is spiedelk, wi haren so völ Plesär mit hum. Uns Frollein kann platt, sä kummt ut Rheiderland, un sä määnt, datt wi nu weer mehr reken un schrieven sullen. Grootmester kummt ook maol, denn singt hä mit uns, off hä vertellt uns watt ut Bibel. Könt wi beid nich all

„Dor büst du ja weer, Läv, hest du bietje Langwiel?“ „Nee,Oma, man dat was doch moj, wenn wi maol weer bietje mitnanner kaueln deen, so as letztens, as wi för Lötjemester wat utfunnen hemm. Dä is ja nun weer weg, dat is spiedelk, wi haren so völ Plesär mit hum. Uns Frollein kann platt, sä kummt ut Rheiderland, un sä määnt, datt wi nu weer mehr reken un schrieven sullen. Grootmester kummt ook maol, denn singt hä mit uns, off hä vertellt uns watt ut Bibel. Könt wi beid nich a

Moin, Gretchen, dat is noch kien Enn mit uns Därn, hest du dat mitkregen, dat wie nich blot toemaol twä Katten harn, nee, ook twä Hunn. Un dat kwamm so: Änes nachts was min Söhn mit Rad unnerwegs nao Hus, hä was mit än paor Kumpels bi än "Fete" west, so noemden uns Kinner dat domaols, dat was seker so um dat Jaohr 1980. Toemaol leep hör än Hund nao, dä Kinner wassen ant lagen, hä leet sück ook nich weer offschüddeln. Wat nu, wat sull mit dä Hund gebören, was än moj pickschwar

Moin, Gretchen, ick hebb mi lang nich hören laoten bi di, man du wäst ja, dat ick Halswark toe doen hebb mit all mien Vähtueg, dor komen alltief weer all bi. Du kennst dat ja, wo dat bi uns toegeiht. Dat Spillwark mit uns Kaoter hest du ja mitkregen, dä häl Naoberskup was besörgt um dat Där, man nu ist ja all in Rieg. Nu mutt ick di noch vertelln, wat mi mit uns Zeeg geboert is. Dä har ja än moj Huck in Tuun, was ook goed toefree. Man änes Daogs hörde ick snachts vör mien Fen

Man dormit is dat Vertellsel noch nich toe Enn, uns Kimo hett uns noch völ Sörgen maokt, un dat keem so. Änes Daogs har wi hum in Verlüß, hä was all än por Stürn weg, wat anners noit gebören dee. Wi mit all Mann ant Soeken un Roepen. Hä was doch nich naot Straot lopen un dor toe Malör komen? Dor kwamm än Frau övertoe. „Soek ji joe Kaat? Dor is än anfaohren worden, leeft noch, hett sück woll verstoppt. Naober Wächter har sück all än Spaa haolt, wull hum doothauen, datt dat Där

Ick hebb all so voel Döntjes över uns Dären vertellt, dor is dat Ern van weg. Vandaog geiht dat um än van uns Katten. Dat is häl raor, wat wi mit dat Där beleevt hemm. Dat fung so an, dat siet Daogen in Lär sück än moje schwart Kaat herumdrev, ook up Schoelplatz vant Gymnasium. Sä har nargens Not vör, un änes Daogs gung sä häl driest mit mi int Musikruum, wor ick unnerrichten dee. Sä neide hum dr ook nich vandör, as dä Kinner rinstörmen deen. Vör dä was dat wat Nääs, dat ic

„Oma, wat mänst du, watt wi vandaog in Schoel beleevt hemmen, dat mutt ick di vertelln, is so plesärlk. Wi wassen nett dorbi, dat geiht dr lääp bilangs toe bekieken, do gung Doer open un Ollmester keem dor over toe. Hä muß maol weer kieken, wat sien Jungmester uns bibrocht har. Hä hett gau murken, dat wi än masse Gügel harn. Hä keek ant Wandtaofel un fung an toe smüstern.“ „Wat steiht dor, dat geiht dr lääp bilangs? Man ji könt doch all platt. Wat sall dat denn?“ Nu muß

Dat namm ja kien Een mit mit uns Dären, ick besinn mi noch up än Malör, wat uns in Aohm hollen dee. Wi haren ja uns Voliere mit dä lötje Vögels, wor ook dä Uul in seeten har. Man dä was nu glückelk bi hör Familie, kweem off un an up Versiet. Man wi haren dornao noch än Goldfasaon mit sien Wiefke, ick wät nich mehr, wo wi dor bikomen wassen, man wi satten nu dormit. Dä Dären mooken ja ook kien Weeswark, verdrogen sück ook mit dä Vögels. Änes Daogs wull wi dat Huck schonmaoke

Dor gifft dat noch än Döntje van froer, dat gifft seker än Smüstern, well hett datt anners ook woll beleevt. Un dat gung so: Nich wiet van uns Hus gaff dat än Leegde, natt, Waoterpoelen, än lötje Schloot, Busch un Braok, mennig Stünn brochen uns Kinner dor toe, wie haren kien Not, was kien Gefaohr. Man dä keem van anner Kaant. Wor än Schloot is, gifft dat ook Schlubberlaat, un dorin gifft dat Poggenglibber… Änes Daogs kwammen uns Kinner mit än Emmerke vull Poggenglibber nao H

"Oma, sall ick uns vanaobend wat Leckers tö eten maoken?" "Wenn du mänst, dat du dat kannst, denn man toe. Du wäst, dat ick man kör bün, denn mutt dat all wat worden. Ick sett mi in Hörn un kiek toe." "Nee, Oma, dat geiht nich, gaoh du man in Upkamer, kannst dat Fehntjer Blatt ja mitnehmen. Ick haol Törftast van Deel, mutt dä Obend ja noch uptunnern. Gaoh mi unnert Foeten weg, seggst du ja alltied. Dat, wat ich maoken will, hebb ick bi di noch noit hatt, woll bi Mama, mit Kan

„Du maokst so än blied Gesicht, Lötje, is dat än Täken, datt dat in Schoel all goed gaohn is? Hett Lötjemester dat in sien open Kopp kregen, wor dat um geiht?“ „Jao, Oma, hä kwem dor häl gau achter, man dä anner Kinner haren dor wat mit toe doen. Un nu säh ick nett, dat dat ook all weer moj toe översetten is, ‚hatten da was mit zu tun‘, seggt man dat so up hoch? Man dat van güstern is mojer. Mester hett dat an Wandtaofel schreben, un wi hebben dat mitnanner översett. Ick

„Oma, is Saoterdag, bloot twä Stünn Schoel vandaog, kien Leern up, ick wull mit Wenda Hüske spölen. Un dat regnt un dat gütt stief in dä Pütt‘, seggt Opa. Watt maok ick nu, mien Boeken hebb ick all twämaol dör..“ „Ochheer, Kind, mänst du, ick wät dor Raot up?“ „Wäßt du doch alltiet, Oma, du seggst, datt du noch än open Kopp hest, dor is seker noch wat in.“ „Dor brengst du mi up wat, wor ick laang nich an docht hebb, an dä open Kopp. Du wullt ja platt leeren, un dat is nich b

Moin,Gretchen, ickhebb di ja noch än Vertellsel van Omas Dären belooft, dor kannst ook över smüstern! Dat keem so: Mien Kinner bünnt mit Dären upwursen, nett as ick, mien Mama un Oma. Dä Kinner haren bi Naobers än Aquarium sähn, nu mussen sä ja ook so wat hebben. Sä kunnen ook Guppis umsünst kriegen, dä haren genoeg dorvan! Dat har uns hellhörig maokensullt, man wat wüß wi van Guppis un anner Fischen dä man int Glas ankieken kunn. DatEnn vant Lied was, dat wi än Glaskasten ko

Moin Gretchen, hest du int Vörjaohr ook Last mit Mieghämkes int Hus? Dä hebben bi mi hör Nüst woll unnert Hus, man sä komen bloot in Tuun. Enn van Feberwoi kriegen sä Gelüsten, mähnen, in mien Koeken is watt toe haolen. Dor mutt ick hör alltiet än P vörsetten! Sä komen dör dä Gang int Koeken, un denn mutt ick uppasen, dat dor kien Krömmel herumliggt, wat dä Kundschafters vermelden kunnen. Do is mi watt in Kopp komen! Ick hebb up än Stück Papp än groot Haart maalt, dat binnen

Moin, Gretchen, nu kann ick di noch än Döntje vertellen, wat mien Mama klaorbrocht hett, wenn dat um Dären in Huus gung. Sä kunn kien Tiek dootmaoken, Spinnen wurden infangen un nao buten brocht! Man nu gung dat nich um Spinnen un Tieken, nu gung dat um än lötje Mus! Dä har sück dat anwennt, dor, wor dat Heizungsröhr dör dä holten Foetboen in Unnergrund leep, än Lock toe finnen. Hör was woll dä Goer vant Köken in hör lötje Nös trucken. Dat was so än Plesär, wenn sä dor vandag

Moin, Gretchen, dor gifft dat noch än Döntje, du leest dä doch so geern. Du büst ja faoken bi uns west un wääßt, dat wi än lötje Wald haren. Änes Daogs funnen wi dor än lötje Kauz, was noch nich häl flügg, kunn sück nich allän helpen, was woll ut Nüst fallen. Man wat nu? Wi sachen kien Nüst, was woll toe hoch. Nu was Holland in Not, nu satt wi drmit. Man worhen mit dat lötje Ding, dat sück nich anfaoten leet. uns häle Familie dr umtoe. Än hett denn leern Hanschen antrucken,

Hundert Jahre Kommunikation 1998 hat Elma aus Anlass des 90. Geburtstages ihrer Mutter Gesine in den Archiven des GA einen kleinen Schatz ausgehoben... Hiervon werden wir gelegentlich in einem gesonderten Beitrag berichten... Wenn Elma von ihrer Kindheit in Ostfriesland erzählt, erzählt sie von einer Welt, die nicht nur anders aussah als unsere heutige. Sie war auch sehr viel kleiner. Nicht auf der Landkarte natürlich. Aber Entfernungen hatten ein anderes Gewicht. Detern, wo

As mien Süster un hör twee Broers lötjet wassen, wohnden wie in Zegenstraot. Vandag is dat dä Nä Weg in Rhaudermöör. Wi wohnden stuf an Baohndamm. Dat was an Anfang van dä 50er Jaohren, wo elk un än naot Krieg weer versöcht hett, än bietje Geld dertoe toe verdänen. Mien Mama har hier ok än Wäscherei inricht, wor mien lötje Süster läp stolt up was. Sä gung all naot Schoel in Rhaudermöör, un wenn wat Naes gebört was, muß sä dat vertellen… “Frau Dierkes, wir haben schon wieder e

Lütt Anna Susanna, staoh upp un boet Füer, och nee, mien läv Moeder, dat Holt is toe dür Rudiralalala, rudiralalala, och ne, mien läv Moeder, dat Holt is toe düer Denn schür mi dä Kedels un feeg mi dat Huus, Vernaobend koom hier noch drä Junggeselln in’t Huus Rudiralalala, rudiralalala, Vernaobend koom hier noch drä Junggeselln in’t Huus Un willn sä nich komen, so will wi hoer haoln Mit Peer un mit Waogen, mit Isen beslaon Rudiralalala, rudiralalala, Mit Peer un mit Waogen,