All weer Oma un Elma

„Dor büst du ja weer, Läv, hest du bietje Langwiel?“ „Nee,Oma, man dat was doch moj, wenn wi maol weer bietje mitnanner kaueln deen, so as letztens, as wi för Lötjemester wat utfunnen hemm. Dä is ja nun weer weg, dat is spiedelk, wi haren so völ Plesär mit hum. Uns Frollein kann platt, sä kummt ut Rheiderland, un sä määnt, datt wi nu weer mehr reken un schrieven sullen. Grootmester kummt ook maol, denn singt hä mit uns, off hä vertellt uns watt ut Bibel. Könt wi beid nich allän wiedermaoken mit Platt-Hoch?“

„Du mänst, ick sall noch anner Spröken finnen? Denn mutt wi dat upschrieben, laot mi naodenken, amenn finn ick noch wat. Wo is dat mit ‚hä kummt up Loop?‘….“

„Jao, Oma, datt wäät ick, datt häät ‚er kommt damit auf Lauf‘, is dat so richtig?“   Oma laacht, „dat kummt woll so henn!  Un wo is datt mit ‚ nu is Koll ut Lucht‘ ?“  „Datt wäät ick ook, ‚jetzt ist  Kälte aus der Luft‘.  Man datt is nich so moj as  ‚sauber hinten runter’, dor mutt man nich vööl denken.“   „Denn hebb ick noch ‚knapp dr man wat achter‘, dor mutt ick di woll mit helpen“.  „ Nee, Oma, ‚knapp‘ is doch seker ook ‚knapp‘ un ‚dr‘ is ‚da‘,  un ‚man‘ is ‚aber‘‘ un ‚wat‘ is ‚was‘ un ’achter’ is ‚hinter‘.  Un nu toesaomen:

‚knapp da aber  was hinter’. Datt lütt raor, platt kann man woll nich up dütsch seggen. Nu hebb ick weer wat leert., man nu mutt ick nao Hus, dor krieg ick Karmelksbräi mit Zucker un Zimt, un noch än ‚Arme Ritter‘. Könen wi mörgen wiedermaoken, Oma?“  „Ick will toesähn, datt ick froeh genoeg ut Tuun koom“.

Oma un Enkeldochter

„Moin, Oma, hest du noch wat funnen, wor wi uns Gügel mit drieben könen?“

„Jao, Kind, dor find man ja alltiet noch wat,  man wie moeten dor bold mit utscheiden, ans word uns dat toe voel. Man än Roet hebb wie noch.

Watt hollst du van  ‚dä waasen vört Störten‘ ?“

„Jao, Oma, ick loev, dat krieg ick woll binanner.  ‚Dä waasen‘  hät doch seker ‚die wachsen‘, nich Oma, un denn ‚vört‘  bedütt  ‚vör datt‘,  so hest du mi datt leert. Denn haet datt ‚für das‘.   Un denn noch ‚Störten‘, datt mutt doch mit ‚Stürzen‘ toe doen hebben. Denn hebb wi datt all, bloot noch toesaomensetten.

‚die wachsen für das Stürzen‘...dor is kien Sinn in, dat lütt raor…“

„Jao, so is dat mit dat platt un hoch.“

„Än noch , Oma, denn schei ick ook ut toe drammen!“

„Denn man toe, dor is noch än.

‚Hä hett goed wat bitoesetten.‘

„Dat is nich stur, kann ick so henseggen:

‚Er hat gut was bei zu setzen‘!   Stimmt dat, Oma?“

„Jao, Läv, man dä Dütschen wäten denn doch noch nich, wat dormit maent is!

So is dat mit datt platt un hoch, dor mußt up studaern!“