Hartmut

Moin, Gretchen, dat is noch kien Enn mit uns Därn, hest du dat mitkregen, dat wie nich blot toemaol twä Katten harn, nee, ook twä Hunn. Un dat kwamm so: Änes nachts was min Söhn mit Rad unnerwegs nao Hus, hä was mit än paor Kumpels bi än "Fete" west, so noemden uns Kinner dat domaols, dat was seker so um dat Jaohr 1980. Toemaol leep hör än Hund nao, dä Kinner wassen ant lagen, hä leet sück ook nich weer offschüddeln. Wat nu, wat sull mit dä Hund gebören, was än moj pickschwart Där. Än naot anner van dä Jungse vertruck sück nao Hus, sä wullen dor nix mit toe doen hebben. Wat bleev dorvan nao? Min Jung was dä letzte, dä överbleev un kwam bi uns dr mit an! Hä wook toeerst min Dochter Hille up, stunn up eenmaol nachts tegen twee Ühr blied bi hör in Schlaopkaomer . Hille was dr ok futt mal mit. So was hä nich mehr allän mit dä Hund, um datt dat Där bi uns blieben muss....Dat spölde sück ja al midden in Nacht off, an Schlaop was nich mehr toe denken. Dat kwamm denn, as dat alltiet was, dat Där bleev bi uns. Wi hemm hum Hartmut noemt. Hä was ut Rand un Band, was woll so blied, dat hä än Hus funnen har, wor hä blieben kunn. DatMalör was, dat hä än Paddstrieker was, is denn ook änes Daogs överfaohren worden. Man hä hett noch än moj Tiet bi uns hatt. Dat bünt denn dä Daogen, wor wi weer um än Där truurt hebben…. Dat was dat Vertellsel van uns Hartmut!