Das Tagebuch

Mien Enkel har sück int Kopp sett, nao Braunschweig toe faohren, wor än Unkel leevde. Änes goeden Daogs mook hä sück up Padd, glückelt kreeg ick dat toe sähn, wo hä mit än Büdel in Hand naot Baohnhoff stappde, hä was all um Kurve, as ick hum toe faoten kreeg. Hä har sück dat goed utdocht, wull in dä Baohnbus stiegen un denn in Zug. Toe eten har hä ok wat in sien Büdel. Dor wur nu ja nix van, man än paor Daog laoter was hä achtert Hus ant graoben, än hennig Lock har hä all to

As mien Enkel all naot Schoel gung un van Adam un Eva hören de, hett hä sien Mester läp in Verlegenheit brocht. Hä har sück dä Biller läp goed bekeken, ook wüß hä, wat in Bibel stunn, wo Adam un Eva int Welt komen wassen. Man hä wüß ook goed, wo nu dä Menschen up Welt kwammen, un dor paaßde wat nich binanner. Hä hett denn fraogt, waorum Adam un Eva än Naobel haren, sä wassen doch nich ut än Buuk komen. Nu was Holland in Not, wat sull de Mester seggen, hum is dat seker benaut

Änmaol see hä tegen mi: "Oma, du bist älter, du stirbst früher als ich, stimmt das?“ Un denn gliek achterann see hä, seker um mi toe trösten :“Es ist doch gar nicht schlimm, wenn man stirbt, man ist in der Erde und wird von Tieren aufgefressen, und die kleinen Tiere wieder von größeren, und die werden von Menschen gegessen, und dann ist man wieder da!“ Wor hä dat heerhaar, ick wät dat nich, man ick wät noch, dat wi dor noch lang över proot hemmen. An än anner Dag froog hä m

Wi wassen up Fehntjer Markt west, un hä kreeg sien Luftballon. As wi bi Hus wassen un ick hum dat Band um Arm fastmaokwn wull, see hä:“ Oma, ich paß doch auf, der Luftballon darf nicht wegfliegen, und dann vor ein Auto, und das fährt dann jemanden um!" Hä doch alltiet doröver nao, wat dor woll achteran kweem. Hä kunn nich off, wenn dor toe voel Schandaol was, so as dat Gebölk un dä Musik up Markt. Ick blev ook nich lang mit hum dor un mook läwer noch än Keierpadd mit hum. Un

As mien Enkel, dä Söhn van mien Dochter Hille, anfung töe proten, hemm wi uns wunnert, dat hä kien Kinnerspraok har. Hä prode nett as sein Moeder häle Satzen, bloot bi dä kwamm dat laoter. Ick har hum faoken bi mi, kreg dat all so mit. Hä was ook än häl besünner Kind, mook sück all froeh Gedanken över Gott un dä Welt. Ick was faoken mit hum up uns Stee unerwegs, in uns lötje „Wald, un denn up Keierpadd. Hä see denn smalls:“Oma, jetzt müssen wir aber umkehren, sonst finden w

As uns Dochter noch än lötje Wicht was, hett sä uns maol een Döntje levert, wat wi bit vandaog nich vergeten hebben. Wi harrn saovends mit dä Familie än Piratenfilm ankeken. Dor keem an't Enn än Schipp in vör, wor dä Beulenpest utbroken weer. Dä kranke Lüü mit hör gräsige Bulen haren dä Lötje bang maokt As de Film ut weer, sull Hille up Bedd gaohn. Se truck sück hoer Lackschoeh ut, dä sä mit blode Foeten anhatt harr. Dat dürde nich lang, do flog dä Döör weer open un dat lö

Un denn gaff dat ja noch mien lötje Dochter, un dortoe kann man seggen, sä wull nix, un wenn, denn eerst, wenn sä wull. Sä is van teinte Dag an in uns Köken upwursen, ook schlaopen hett sä dor. Sä was dat Tegendäl van hör Broer, dä mi Dag un Nacht in Drafft hollen har. Ick hebb hör nich änmaol nachts hört. Daogsöver lag sä in Köken in hoer Koerfwaogen, kunn alles mitkriegen, dörkieken doer dat Geflecht. Eerst mit acht Maont wull sä upsitten, solang laggg sä un keek. Man ick h

Kennt dat noch än off anner, än „Twist“? Dat was än Danz, so um 1960, off wat eerder. Mien lötje Söhn, woll so um 10 Maont ollt, stunn noch in sien grode Kist, Bott har wie in uns Koeken, un so kunn hä mi nich vört Foeten krupen. Proten kunn hä nich voel, man verstaohn mennig Woorden. Wenn nu än tegen um seggen dee: „ Keerli, kannst ook noch twisten?“ Denn schmeet hä sien lötje Windelpopo hen un her un „danzde“ , datt dat än Oart har, kreide vör Bliedskup. Vaoder (Friedrich

Ik wull, wi weern noch kleen, Jehann, Do weer de Welt so grot! Wi seten op den Steen, Jehann, Weest noch? bi Nawers Sot. An Heben seil de stille Maan, Wi segen, wa he leep, Un snacken, wa de Himmel hoch Un wa de Sot wul deep. Weest noch, wa still dat weer, Jehann? Dar röhr keen Blatt an Bom. So is dat nu ni mehr, Jehann, As höchstens noch in Drom. Och ne, wenn do de Scheper sung, Alleen, int wide Feld: Ni wahr, Jehann? dat weer en Ton! De eenzige op de Welt. Mitünner inne Sch

Ick hebb noch än Döntje ut dä Tiet, as mien Broer noch loetjeder was as toe sien "Müssetiet". Hä much knapp drä Joahr west wesen, kunn bietje proten. An lävsten spölde hä in Sandbült. Spoeltüch gaff dat nich gliek naot Krieg, so gaffen wi hum än Eetlepel, "Löppeli Sand" see hä denn. Wi mussen blot uppaasen, dat hä dä nich in Däp schmieten kunn. Man wi wüssen Raot. Dat was Sömmer, hä har än lötje Strickbüx an, mit Drachseelen, datt dä nich offzacken kunn. Dor bunn wi än Seil a

Wenn Omas grode Soehn maol än paor Daog in Hus was, har sä gliek wat för hum toe doen. Hä was ja all mit 13 nao Sää toe gaohn, bi Opa upp Schipp, as Moses, kwamm nich faoken nao Huus. Nu sull hä mit mien Mama toesaomen Törf vant Bobenenn haolen. Dat was Mannlüwark, man dor was ja kien anner, Opa muß in Haoben biet Schipp blieben un laoden, Tiet in Haoben was düür. So mussen dä Frauen un Wichter mit beste Bään vöran un düchtig mitknojen. Dat kunn bloot mien Mama, dä anner beid

Ick mutt noch häl stillkens wat vertellen...Ick was ook än Nuckelkind, bit fief Jaohr, un över mi wur seker ook so laacht as laoter över mien Wipibroer. Än Wipi brukde ick nich, har wat anners utfunnen! Wenn ick upp mien linker Duum ant Nuckeln was, stook ick mien rechter Arm unner dä Nuckelarm, grabbelde dor herum. Dat was dor so wäk un warm! Daogsöver dee ick dat mästens stillkens. "Krabbeln un Nuckeln" see mien Mama, ick mook dor "Kammeln un Nunnin" van. Dä Duum was alltie

Mi kummt nett noch än Döntje in Kopp, dat geiht weer um mien Broer, dä franterg van Schoel kwamm. "Nu vertell uns man bietje," see Oma, „ un waorum franntst du herum? Wat was denn vandaog, wor gung dat um?, Reeken, Diktaot?" "Nee", see dä lötje Fent, "was man bloot Religion." "Un dat was ut Bibel?" "Jao, Mokus zehn off so, ick hebb nich toehoert!" Oma un ick keken uns an un mussen smüstern. „Un anners steiht dor nix?" frog Mama, "Datt wät ick nich, hebb ja watt anners leest i

"Oma, sall ick Di wat vertellen?" "Jao, Kind, man toe!" "Oma, Anni puhlt in Nös un steckt dä Pudders in Mund!" "Dat is nich moj, mach ick nich lieden, man ick hebb di ook all mit Fnger in Nös sähn, wo geiht dat bi di wieder?" "Oma ick eet dä Pudders doch nich upp, ick kleev dä unnert Taofel!" Oma muß laagen, man denn wur sä häl eernst, as ick hör nich kennen dee. "Dor mutt ick Di nu watt toe seggen, un datt segg ick bloot änmaol! Dat is kien Vertelln, dat is Flappen, un dat w

"Oma", "Jao., Läv"? "Oma," ick löv, ick wor krank." Oma dreiht sück um un smüstert. "Wor geiht dat denn dittmaol um"? "Ick mutt hoesten un knüchen, un mien Hals deiht mi sehr." " Mutt ick di denn warm Melk mit Hönnig maoken"? "Jao, Oma, unn unn ....." Oma wüß all, wor dat hengung. "Dür ick denn ook up dien Sofa"? "Jao, Kind, so as alltied? " "Jao, Oma, än Koppküssen achtert Rügg un äan up Buuk.". Oma wüß all lang, wat up hör toequweem un mook sück ant Wark. As dä Lötje denn w

Oma hett noch än Döntje parat. "Wi haren in Naoberskup än Schoester, dat was häl gaodelk, man wi mussen faoken häl lang wachten, bit uns Schoe klaor wassen, un dat kwam so. Unkel Eilert was häl mietsam, man sien Ollske dürs dr woll wesen. Dä häle Dag gung dat "Eilert hier, Eilert dor," hä har mit umlopen Wark goed toe doen. Dat moiste was, wenn dr Versiet kwem, Tant Groenfeld prackeraode sück in Hörn, namm dat Loetje ut dä Waeg, ook wenn dä schleep, ant Bost dermit, un denn r

"Oma, du hest mi wat belooft" "Och nee,Kind, doch nich allweer än Vertellsel, dor kann ick mi nich up besinnen." "Ick woll, Oma, is doch Sönndag, du geihst nich in Tuun, du hest Tiet". "Ja, wenn dat so is, wat man belooft, mutt man ook doen, laot mi mi besinnen...än lötje Vertellsel hebb ick noch. Dat geiht um uns Naoberske. Sä was läp stolt, dat sä dütsch proten kunn un muß dat alltiet anbrengen. As änes Daogs dä Wichter mit hör Ballen spölden, wat hör woll bietje toe voel w

"Oma, hest du noch än Vertellsel för mi? Kann ookn häl lötje wesen". Oma mutt lagen, "Du kannst dor läp än van maoken, dat du dien Will krichst. Denn hör man toe. Ick har än lötje Cousine, proten kunn sä all, man sä kreg dat mit platt un dütsch noch nich vörnanner. Wi nömden hör Puppi, man sä mook dor Pui van, was nich so stur toe seggen. Änes Daogs kwamm sä anflägen un reep :" Is Biene auf Tafel, hat Pui Not vor." Ick wät nich mehr, wo faoken sä dat noch hören muß".

"Oma, vertellst du mi wat van froer?" " O Kind, kannst du di nich wat vermaoken?" "Ne , Oma, du kannst dat so moj, duert ja nich lang"...Än Vertellsel, denn moest du utscheiden toe drammen!" "Dat is än por Joahr her, do was bi än Familie än lötje Jung upstaohn, un dä Mama har kien Melk för dä loetje Fent. Än Buddel muß derher. Dat wassen do bietje roar Dinger, dä haren än Schlauch dor in, denn sull dat Kind beter drinken könen. Man änes Daogs was dat Ding biet Schonmaoken in