„Dor hett än Uul seten“...

Moin, Gretchen, dor gifft dat noch än Döntje, du leest dä doch so geern. Du büst ja faoken bi uns west un wääßt, dat wi än lötje Wald haren. Änes Daogs funnen wi dor än lötje Kauz, was noch nich häl flügg, kunn sück nich allän helpen, was woll ut Nüst fallen. Man wat nu? Wi sachen kien Nüst, was woll toe hoch. Nu was Holland in Not, nu satt

 wi drmit. Man worhen mit dat lötje Ding, dat sück nich anfaoten leet. uns häle Familie dr umtoe. Än hett denn leern Hanschen antrucken, dormit kunnen wi hum griepen! Man wat nu?Nu har wi in uns Hoff än nich so lötje Voliere, mit än Rummel Vögels dorin. Dä mussen nu gau int "Nachtquatär", dor gaff dat än Gang nao binnen in än Boe, Klaap dicht, un nu was Ruh. Dat gung nu gau wieder, bietje Hei un Stroh in än Hoek van dä Voliere, un dor hemmen wi dat lötje Däär upsett. Dat was all häl un dall  off van dat grode Spektaokel un ückerde süch nich mehr. Man nu gung dat ja noch wieder, dat Där muß wat toe freten hebben, un Döst har dat seker ok. Wat frett nu so än Där? Dat gaff kien Internet, wor man gau inkieken kunn. Mi keem in Kopp, dat mien Kolleg  Jonny Prins maol van sien Vögels vertellt har, dä muß wat wäten. Dee hä ook, man dat wur läp!

 Dat Där fratt bloot Fläsch, rug, un dormit har wi dat nich so as Vegetarier. Denn man henn naot Schlachter un Filet kopen. ma nu har wi Fläsch, un denn? Wo gung dat wieder? Weer anroepen bi mien Kolleg, hä gaff uns "Gebrauchsanweisungen" : Fläsch in lötje Happkes schnieden, in Feeren wältern, dä gaff dat genoeg up Grund, un denn man mit än grode Pinzette foern, anners bünt dä Haan derum gewett. Man dat Där keek bloot schäf un namm nix an.

 Wat nu? Weer anroepen, uns stunn all dä Schwät vört Kopp, dat har wi noch lang so wieder maoken kunnt, dat Där was dorbi verschmacht. Un wi ook... Man mien Kolleg Prins hett uns dat denn verklaort. Man dürt dat Fläsch nich so henholln un offwachten wat dr geboert, nee, man mutt so mit Schwung van boben komen, denn speeren dä Jungen dä Schnaobel open, un man kann dor wat instoppen. Un, segg mi dr wat van nao, upmaol hett dat lötje Schepsel begrepen, wor dat um gung, un wi ook. Bliedskupp was groot. Man dat is noch nich dat Enn vant Lied, dor kwamm noch wat nao. Ick schriev mörgen wieder, vermaok di wat, hier is Bettgaohnstiet!

Moin, Gretchen, nu geit dat wieder, ick bün ja noch nich ant Enn! 

Dat was nu so, dat dä Uul in Hoek van dä Volieresatt, un dä lötje Vögels flutterten boben herum. Dor wassen ja Stangen un Tacken, wor sä sück wat vermaoken kunnen.

Sä haren sück an dä Uul wennt, dä satt dor bloot un keek nao boben, kunn hör nix doen.  Man dat Spill mit dat Fläsch gung us bilötjen tegen Streek, dor muß än anner Melodie up funnen worden. Dä Uul greide goed, sä flutterde all up Grund van dä Voliere herum, wüß ok bilötjen, wat sä mit Flögels maoken kunn. An Flägen was noch nich toe denken, sä sull woll noch än Settje bi uns blieben. Man nu muß wi weer anroepen, wo wi mit dor mit dat Foeren anmussen, bi Jonny Prins un bi Michael Heinze, dä ook wat van Dären verstunn.

 Un do kem dr vandag, dat sä uns helpen kunnen. Bliedskup was weer groot.

Sä kregen för hör Vögels, dä sä upzöppken deen, „Frischfläsch“, froren, moi verpackt in lege Kluntjepackjes. Sä wullen uns woll wat dorvan offgeben, dürde ja nich mehr lang, uns Uul was seker bold groot. 

Bliedskup kreeg än Schlag, as wi sachen, wor sä mit ankemen! Moj dicht an dicht lachen dor infläit froren Haohntjes, seker än Dag olt“!  Man so kunn wi dä Uul dor woll nich blied mit maoken. Wi hebben denn reselfärt, wo wi dor mit angaohn mussen. Wi wüssen dat nich….weer anroepen, fraogen...

„Gifft dat än Biel bi joe in Hus? Wat denn vör Not, ji nemen dor än van dä Dären ut dat Packje, noch froren, bloot nich updeien laoten, leggt dat up än Holtblock un haut dat in Stücken. Updeien laoten un foeren. Dat ist all.“

Nu wüß wi. Wo wi dormit anmussen.

Bit än van uns uns so trankiel was, dat Biel in Hand toe nehmen….dat hett än Settje dürt. Man völ Tiet har wi ja nich, dat muß man gaohn, wenn dat Därt nich updeien de. Well de Moet har...ick wät dat nich mehr.

Man nu kwamm dat nich so, as wi docht harn. Dä Stücken bleben nich up dä Holtblock liggen, ne, sä flogen an Boen un Balken,  wi mussen dä moeten,  funnen dä anners nich weer. Up irgendän Aort un Mannär hebben wi dat denn woll vörnanner kregen, un dä Uul hett dä Stückjes freten, alles, Pooten un Schnaobel un Feeren...dor bleev kien Rampel off Tack. Wi kunnen bietje upaomen.

Man dat Wegspüttern van dat gefrorene Fläsch was nich dat, wat wi verwacht haren, nu wur näj reselfährt.

Wenn dat nu so weer, dat wi dat Där man so eben andeien leeten., dat much doch woll beter wesen….neee, doch, jao, nee…. Dat dürde sin Tiet, bit man sück änig was. Driest dorup daol, dat andeide Där up Block un denn man driest dorup daol!

Man wat was dat? Dor rögde sück nix, dat Biel kreeg kien Schrapp, haude dat bloot platt.  „Laot mi man“ see uns Versiet, än junge Fent, dä sück dat Spektaokel ankeken har.  Do kwem weer Bliedskup hoch, nu sallt woll wat worden!

Man nu wur dat hälmaol maal, dat Biel gung twämaol dertegen, un denn bi dä darde Schlag flog dat Där weg, was all toe glidderg, wi haren toe lang wacht!

„Ick breng dat toe Enn,“ see dä Fent, „Heer mit än scharp Mest off än Rösenscheer, will mi doch nix naoseggen laoten

Hä kreg beides un fung an toe schnippeln, mit Schwät vört Kopp, un broch dat Wark toe`n  Enn. Dä Uul muß nich schmachten. Un wi hebben daorum beed, dat alle Uulen in uns Kontrei in hör Nüsten groot worden sullen.

Man dat Riemßel is noch nicht toe Enn. Dä Uul wur flügger un flügger, fung an tö flägen un satt denn ook bi dä anner Vögels up Stang. Saobens kunn wi sähn, dat hör häl Uulenfamilie int Zederboom satt un her bekeek, as wenn sä up hör wachten dee.. Man wi troeden uns noch nich , hör frätoelaoten.

Man, wat Gott derum dee….änes Daogs satt uns Kattuul up Stang un har unner än Poot än van dä lötje Vögels fastkrallt! Un dä wull sä woll nich mehr loslaoten. Dat was nu nich in uns Sinn, as an anner Dag dä Uulenfamilie kwamm, hebb wi uns Uul rutlaoten. Sä is ook goed upnohmen worden, wi wassen än Sörg los.

Un dorbi har wi all siet än paor Daog mähnt, dat dä lötje Vögels minner wurden….