Dat geiht dr lääp bilangs

„Oma, wat mänst du,  watt wi vandaog in Schoel beleevt hemmen, dat mutt ick di vertelln, is so plesärlk.  Wi wassen nett dorbi,  dat geiht dr lääp bilangs toe bekieken, do gung Doer open un Ollmester keem dor over toe. Hä muß maol weer kieken, wat sien Jungmester uns bibrocht har.

Hä hett gau murken, dat wi än masse Gügel harn.  Hä keek ant Wandtaofel un fung an toe smüstern.“   „Wat steiht dor, dat geiht dr lääp bilangs? Man ji könt doch all platt. Wat sall dat denn?“ Nu muß Lötjemester ja woll wat dortoe seggen!  Man hä wüß dor Raot up.“ Ich glaube, Herr Ojemann, am besten erzählen die Kinder, wie und was wir hier lernen!“  „Dat muß hä nich twämaol seggen, dä Fingers flogen all hoch. Man ick düß vertellen, du büst ja mien Oma mit dä open Kopp, un dormit het dat all anfangen. Ick hebb denn alls stippelk vertellt, un ick löv, Ollmester har sien Gügel doran, as ick denn van sauber hinten runter anfangen dee.“

„Denn maokt ji man so wieder, ick will dat

mit dä groter Schoelers ook probären, amenn bünt sä so schlau as ji.“ 

Man nu kunn hä helpen, wat denn ut dä plattdütsche Sproek worden kunn.

Dat was das , dat was häl licht, un geiht was geht, dat reep ään van achtern, er geht zur Schule, bi lääp wur dat all sturder, änige keken benaut!

Dat is lääp stur, das ist sehr schwer , reep än lötje snürg Wichtje. 

Nu kwamm noch bilangs , ook nich stuur, bi is bei un langs is längs, dor wassen sä all mit toefree. Nu bloot noch alls binanner setten.

Loetjemester schreef an Taofel:

dat geiht dr lääp bilangs  häät up dütsch   das geht da sehr bei längs

Wi keken all nao Ollmester, wat mook hä vörn Gesicht? Man hä was blied över sien kloeke Kinner un smüsterte bloot.

„Dat was moj bi joe, maokt man so wieder,“ see hä un stappde toe Dör ut.

Loetjemester hull hum up, „un nu sing wi noch dat Osterfehnlied, sovöl Platt kann ick nu ook all!“ Un Ollmester Ojemann  hett moj mitsungen, dat Lied was ja ook van hum.