Oma un Enkeldochter

„Dor büst du ja weer, Läv, hest du bietje Langwiel?“   „Nee,Oma, man dat was doch moj, wenn wi maol weer bietje mitnanner kaueln deen, so as letztens, as wi för Lötjemester wat utfunnen hemm. Dä is ja nun weer weg, dat is spiedelk, wi haren so völ Plesär mit hum. Uns Frollein kann platt, sä kummt ut Rheiderland, un sä määnt, datt wi nu weer mehr reken un schrieven sullen. Grootmester kummt ook maol, denn singt hä mit uns, off hä vertellt uns watt ut Bibel. Könt wi beid nich allän wiedermaoken mit Platt-Hoch?“

„Du mänst, ick sall noch anner Spröken finnen? Denn mutt wi dat upschrieben, laot mi naodenken, amenn finn ick noch wat. Wo is dat mit ‚hä kummt up Loop?‘….“

„Jao, Oma, datt wäät ick, datt häät ‚er kommt damit auf Lauf‘, is dat so richtig?“   Oma laacht, „dat kummt woll so henn!  Un wo is datt mit ‚ nu is Koll ut Lucht‘ ?“  „Datt wäät ick ook, ‚jetzt ist  Kälte aus der Luft‘.  Man datt is nich so moj as  ‚sauber hinten runter’, dor mutt man nich vööl denken.“   „Denn hebb ick noch ‚knapp dr man wat achter‘, dor mutt ick di woll mit helpen“.  „ Nee, Oma, ‚knapp‘ is doch seker ook ‚knapp‘ un ‚dr‘ is ‚da‘,  un ‚man‘ is ‚aber‘‘ un ‚wat‘ is ‚was‘ un ’achter’ is ‚hinter‘.  Un nu toesaomen:

‚knapp da aber  was hinter’. Datt lütt raor, platt kann man woll nich up dütsch seggen. Nu hebb ick weer wat leert., man nu mutt ick nao Hus, dor krieg ick Karmelksbräi mit Zucker un Zimt, un noch än ‚Arme Ritter‘. Könen wi mörgen wiedermaoken, Oma?“  „Ick will toesähn, datt ick froeh genoeg ut Tuun koom“.