Platt mit Gügel

„Oma, is Saoterdag, bloot twä Stünn Schoel vandaog, kien Leern up, ick wull mit Wenda Hüske spölen. Un dat regnt un dat gütt stief in dä Pütt‘, seggt Opa.

Watt maok ick nu, mien Boeken hebb ick all twämaol dör..“

„Ochheer, Kind, mänst du, ick wät dor Raot up?“  „Wäßt du doch alltiet, Oma, du seggst, datt du noch än open Kopp hest, dor is seker noch wat in.“

„Dor brengst du mi up wat, wor ick laang nich an docht hebb, an dä open Kopp. Du wullt ja platt leeren, un dat is nich bloot, dat man dä Woorden versteiht, dat hemmen wi ja dör: Dären, Bloemen, Boomen.... Dä hett dien Lötjemester seker all leert.

Man nu word dat aorig. Wat bedütt "open Kopp" up dütsch?  Wo hät datt, wenn wi dat stippelk översetten?“  „Wo mänst du dat, Oma, "open" häät "offen", un Kopp  häät Kopf. Wenn ick segg, datt du noch än open Kopp hest, denn häät datt : "Du hast noch einen offenen Kopf",  datt lütt man wat roar, kann nich wesen!“ „Dat is doch dä Gügel dorbi, Kind, nu kannst du mörgen dä Lötjemester fraogen, off hä määnt, datt hä ään open Kopp hett. Wat hä dor woll up seggt, off hä dor woll achterkummt.

Man nu kann ick nich mehr, bün dr schoon achterdaol, bruk mien Middagsschlaop. Du kannst di ja mit disse Sproek wat vermaoken, amenn is dien Kopp open genug.

Du kannst ook noch anner Sproeken soeken, gifft noch genoeg. Voel Plesär dorbi!“