Wo dat mit uns Kaoter wiedergung...

Man dormit is dat Vertellsel noch nich toe Enn, uns Kimo hett uns noch völ Sörgen maokt, un dat keem so.

Änes Daogs har wi hum in Verlüß, hä was all än por Stürn weg, wat anners noit gebören dee. Wi mit all Mann ant Soeken un Roepen. Hä was doch nich naot Straot lopen un dor toe Malör komen? Dor kwamm än Frau övertoe.

„Soek ji joe Kaat? Dor is än anfaohren worden, leeft noch, hett sück woll verstoppt. Naober Wächter har sück all än Spaa haolt, wull hum doothauen, datt dat Där sück nich so quälen muß, kann hum ook nich finnen.“

Watt hemm wi söcht, wullen dat Där doch nich änerwors so liggen laoten. Ick wät nich mehr, wolang wi söcht hemm...hulp all nix, up letzt gung wi weer nao Hus. Un wat sachen wi?  Uns Kimo lagg vör Dör, half laohm, dat Achterenn kunn hä bloot mitschleepen. Wo is dat arm Schepsel woll nao Hus komen, över dä Straot weg, dat was dat reinste Wunner.

Nu man gau dermit naot Tierarzt. Dä hett hum denn weer inrenkt, wat hett dat arm Där jauelt! „Wenn dat än Hund weer, har ick seggt, dä översteit dat nich, ick geev hum än Spritz, man bi än Kaat wäät man noit, wat dormit geböört, nehmt hum man mit nao Hus un wacht off!“ Dat mäände dä Dokter.

Wi bünt mit uns Kimo nao Hus trucken. Hä kreeg än moj Nüst van Hai in än grote Kist, dat Hei muß wi faoken utwesseln, dat Där mook ja alls unner sück. Hä kreeg Drüppn, datt hä nich so völ Pien lieden dee. Un, segg dr wat van nao, hä schleep sück int Leven toerügg, wi hebben woll alls richtig maokt, sien Koppke hochhollen, dat hä drinken un naoderhand ook freten kunn. Dat was denn ook bold so wiet, dat hä sien Achterbään weer rögen kunn. Dat hett än paor Week dürt, do kunn uns Kimo weer loopen. Wi wüssen uns Wunner kien Enn, as hä änes Daogs weer up dä hooge Schapp sprung. Nu was dä Welt weer upstee. Hä kunn nu ook weer mit uns up Tour gaohn, wenn wi Sönndaogs in dat Stückje Moer wannern deen. Uns Hund mook dä Wegg drämaol, man Kimo muß denn ook woll draogen worden, wenn hum dat toe stur worden dee. Katten könt nich so lang loopen as Hunn. 

Kimo fuhr middags ook weer int Auto mit, wenn ick uns Tant Platte nao Kenöst nao Hus henbrengen muß, alls was nett weer as vör dat Malör.

Bleben was bloot noch än Knick in sien  Rügg.  Man wo seggt man : „Bietje schääf hett Gott lääv“!