Poggenglibber

Dor gifft dat noch än Döntje van froer, dat gifft seker än Smüstern, well hett datt anners ook woll beleevt. Un dat gung so:

Nich wiet van uns Hus gaff dat än Leegde, natt, Waoterpoelen, än lötje Schloot, Busch un Braok, mennig Stünn brochen uns Kinner dor toe, wie haren kien Not, was kien Gefaohr.

Man dä keem van anner Kaant. Wor än Schloot is, gifft dat ook Schlubberlaat, un dorin gifft dat Poggenglibber…

Änes Daogs kwammen uns Kinner mit än Emmerke vull Poggenglibber nao Hus, häl blied doröver, watt sä dor mitbrocht haren.

Man wat nu, wi wullen dä Kinner dat nich wegnehmen, mussen än Melodie dorup finden.

In Keller stunn noch dä Glaskasten, wor dä Guppys in swummen haren. Dä wur weer vandag haolt, Kinner mussen Waoter ut Schloot haolen, un denn dor man in mit dat Glibber. Nu was Koll ut Lucht, dä Kasten stunn up Fensterbank, dä Kinner kunnen offwachten, wat dor gebören dee. Un watt sück dor dee!  Dürde nich lang, do wassen ut dä lötje Punkten in dat Glibber lötje Poggsteerten worden, häl munter wassen sä, än Vermaok för dä Kinner, un ook för mi, dat har ick as Kind nich sähn. Wie hebben nu toesaomen keken, wo dat Spillwark wiedergung. Dat was ja ook moj toe beleben, dat dor bi dä Poggsteerten lötje Achterbähn wursen, denn dä Vörbähn, un dä Steert krop in sück toesaomen. Upt letzt wassen datt lötje Poggen. Mag bietje anners west hebben, man so hebb ick dat noch in mien Kopp.

Dä lötje Poggen wassen kregel, klauterden an dä Glaswand hoch.

Nu har wie vergeten, up dä Glas än Decksel toe doen, un as wi middags nao Huus kwammen , har dä häle Poggenfamile sück up Stapp maokt un mook dä Koeken unseker! Wat nu, wi mussen dä Dinger infangen, anners har wi hör ja doottrappelt.

Dat hett än häl Sett düürt, bitt wi dä mästen in än Emmer haren. Dor keemen noch alltied all unnert Schapp weg. Ut dä Emmer wullen sä ook weer rut klautern, uns stunn Schwäät vört Kopp!

Dä Kinner hebben hör denn weer naot Leegde brocht, wor sä henhören deen. In uns Teich haren dä Gelbrandkäferlarven hör all upfreten, dat wull wi nich, sä hörden ja all toet Familie...