Wi fuhrn wie ja elker Jaohr mit uns Kinner in Urlaub nao Kärnten, un Tina was in Hus un paaßte up uns Dären up, schleep denn ook bi uns. Dat liggt nu ja all bold 50 Jaohr toerügg, wi wassen in än Holthus unnerbrocht, up dat Land van än Burenhoff, Paradies för dä Kinner. Man wenn wi telefonären mussen, fuhr wi int Dörp, so twä Kilometers. Händis gaff dat do ja noch nich. Up dä Burenhoff gaff dat än Telephon, man wi wullen uns Fründen dor nich mit begroten, dat was in dä Tiet noch läp duer. Man Tina reep dor änes Daogs doch an, vertellde , dat wat Lääps gebört was. Dä Burinske keem denn häl bestött an, wassen woll so 200 Meter bitt nao uns Huuske. Wi int Auto, int Dörp naot Post! Tina in Hus anröpen, mit Trillen,wat dor woll gebört was. Un wat Gott derum dee...dat gung um änHenn, dä doot in dat Huck legen haar. Wi hemm än däpe Sücht haolt, datt dat nich Läpers weer. Tina muß dat noch faoken hören, datt sä uns so in Upregung brocht har. Sä kunn sück bedaoren, un wi ook. Geboert ja ook nich voel in Urlaub upp än Burenhoff...
Moin, Gretchen,
hebb ick di all vertellt, wat wi mit uns Hoehner beleevt hebben? Ick lööv nich. Dat is ja än Vertellsel, nich toe löben.
Mien Mann wull Höhner hebben, un denn ook bitt uppt Elmundartigste genau. Dor muß än Huck mit Fallnüsten daher, kennst du seker, dä Hoehner kunnen dor in, man nich weer rut. Wat bedüden dee, än van uns, dä nett in Hus weer, muß naokieken, off dor än Henn än Ei leggt har. Dä Höhner haren Ringen umt Baehn mit än Nummer, Naomen haren sä nich. Dä Nummer wur denn stippelk upschreven in än Boekje. „Buchführung“ för dä Hoehner, un dat bi Wind un Weer. Nu gebörde dat, dat alsmetsmaol all Höhner toemaol leggen wullen. Man so voel Nüsten gaff dat nich. Wat bleev för dä Dären? Rin kunnen sä ja, man nich weer rut- So geboerde dat, datt smaolls twee off ook woll drä Höhner in än Nüst satten. Dä arm Dinger haren Schwät fört Kopp, in Sömmer was dat moj haet in dä Nüsten. Wi haren drock Wark, dat all vörnanner toe hollen. Mien Mann was in Läär biet Arbeit, kreg dor nich alltoe völ van mit, irgendän was ja alltiet in Hus. Wenn wi uns Tina, uns lötje Mait, nich hatt haren, har dat nich gaohn kunnt.
„Oma, nu hebb ick noch wat funnen, hör di dat an . Du seggst doch faoken : ‚Över annern än groot Woort hebben, dat hört dr nich henn‘, nich Oma? Wenn ick dat nu up dütsch seggen will, denn kummt dorbi ruut:
,Über andere ein großes Wort haben, das gehört da nich hin!‘ . Watt mänst du , Oma, köönt dä Dütschen dat verstaohn?“ „Nee, Kind, dor löv ick nix van, so geiht dat nich. Du kannst mörgen Frollein fraogen, wat sä dorvan määnt“ Oma muß smüstern!