- hillehoek
- vor 2 Tagen
Ik wull, wi weern noch kleen, Jehann,
Do weer de Welt so grot!
Wi seten op den Steen, Jehann,
Weest noch? bi Nawers Sot.
An Heben seil de stille Maan,
Wi segen, wa he leep,
Un snacken, wa de Himmel hoch
Un wa de Sot wul deep.
Weest noch, wa still dat weer, Jehann?
Dar röhr keen Blatt an Bom.
So is dat nu ni mehr, Jehann,
As höchstens noch in Drom.
Och ne, wenn do de Scheper sung,
Alleen, int wide Feld:
Ni wahr, Jehann? dat weer en Ton!
De eenzige op de Welt.
Mitünner inne Schummerntid
Denn ward mi so to Mod,
Denn löppt mit langs den Rügg so hitt,
As domals bi den Sot.
Denn dreih ik mi so hasti um,
As weer ik nich alleen:
Doch Allens, wat ik finn, Jehann,
Dat is - ik sta un ween.
- hillehoek
- vor 2 Tagen
Ick hebb noch än Döntje ut dä Tiet, as mien Broer noch loetjeder was as toe sien "Müssetiet". Hä much knapp drä Joahr west wesen, kunn bietje proten. An lävsten spölde hä in Sandbült. Spoeltüch gaff dat nich gliek naot Krieg, so gaffen wi hum än Eetlepel, "Löppeli Sand" see hä denn. Wi mussen blot uppaasen, dat hä dä nich in Däp schmieten kunn. Man wi wüssen Raot. Dat was Sömmer, hä har än lötje Strickbüx an, mit Drachseelen, datt dä nich offzacken kunn. Dor bunn wi än Seil an, , dat hä uns nich utneien kunn, nett as än Schaap an Sticker. Dä mäste Tiet har än van uns hum in Oog. Man....man kann nich so dumm denken, as dat kummt! Änes Daogs reep Oma:"Wor is dat Kind?"..Holland was in Not, dat Kind was weg! Dä lötje Fent har't klaorbrocht, sück ut dä Büx toe froeten! Nu lagg dor bloot noch dä Büx ant Seil , un dat Kind? Was weg, Dat was än Huppsa! Än leep naot Dääp, än naot Püett, elkunän was ant soeken. Wi hebben hum ja weerfunnen, wor wäät ick nich mehr. Ick wäät ook nich mehr, wat wi dornao utfunnen hebben, um hum toe sekern, Wi hebben hum seker nich mehr ut Ogen laoten!
- hillehoek
- vor 2 Tagen
Wenn Omas grode Soehn maol än paor Daog in Hus was, har sä gliek wat för hum toe doen. Hä was ja all mit 13 nao Sää toe gaohn, bi Opa upp Schipp, as Moses, kwamm nich faoken nao Huus. Nu sull hä mit mien Mama toesaomen Törf vant Bobenenn haolen. Dat was Mannlüwark, man dor was ja kien anner, Opa muß in Haoben biet Schipp blieben un laoden, Tiet in Haoben was düür. So mussen dä Frauen un Wichter mit beste Bään vöran un düchtig mitknojen. Dat kunn bloot mien Mama, dä anner beid Süsters mussen noch bietje waasen. Dä beiden moken sück denn up Stapp, seker mussen sä dä Weg naot Bobenenn loopen, wo sullen sä dor anners henkomen. Än Boot muß derher, wovöl dor inpassen de, dat wät ick nich, än Dagwark mussen sä seker mitbrengen. Denn gung dat mit dat fulle Boot weer nao Hus toe. Man, än Motor gaff dat nich, dor muß treidelt worden. Mien Mama kreg bräde Rähmens um Bost toe, dor hung dat Seil an. Sä muß trecken, hör Boer schoof mit än lange Stang dat Boot vörut. Dä wur int Heck irgendwor fastmaokt. Nu mussen sä sück noch änig worden, wo gau sä dat klaoren kunnen. Schoon dr achterdaol kwammen sä bi Huus an, man off un an muß mien Mama van hör Broer hören :"Loop toe, Gesien, Poggen freten di't Seil up..." Ook disse Sproek is in uns Familie noit vergeten worden, dä kann man alltied bruken. Anner Dag kwamm denn noch weer stur Wark, dä Törf muß mit Kreiten off mit Kaor up Deel naot Törfhörn brocht worden, wur dor moj akkuraot upfleijt, dat was toe mien Kinnertiet noch so. Wat dorvör all gebört was, is noch än anner Vertellsel, för Frauen un Mannlü än Knojeräi....
