"Buchführung" för dä Hoehner

Moin, Gretchen,

hebb ick di all vertellt, wat wi mit uns Hoehner beleevt hebben? Ick lööv nich. Dat is ja än Vertellsel, nich toe löben.

Mien Mann wull Höhner hebben, un denn ook bitt uppt Elmundartigste genau. Dor muß än Huck mit Fallnüsten daher, kennst du seker, dä Hoehner kunnen dor in, man nich weer rut. Wat bedüden dee, än van uns, dä nett in Hus weer, muß naokieken, off dor än Henn än Ei leggt har. Dä Höhner haren Ringen umt Baehn mit än Nummer, Naomen haren sä nich. Dä Nummer wur denn stippelk upschreven in än Boekje. „Buchführung“ för dä Hoehner, un dat bi Wind un Weer. Nu gebörde dat, dat alsmetsmaol all Höhner toemaol leggen wullen. Man so voel Nüsten gaff dat nich. Wat bleev för dä Dären? Rin kunnen sä ja, man nich weer rut- So geboerde dat, datt smaolls twee off ook woll drä Höhner in än Nüst satten. Dä arm Dinger haren Schwät fört Kopp, in Sömmer was dat moj haet in dä Nüsten. Wi haren drock Wark, dat all vörnanner toe hollen. Mien Mann was in Läär biet Arbeit, kreg dor nich alltoe völ van mit, irgendän was ja alltiet in Hus. Wenn wi uns Tina, uns lötje Mait, nich hatt haren, har dat nich gaohn kunnt.