Beulenpest

As uns Dochter noch än lötje Wicht was, hett sä uns maol een Döntje levert, wat wi bit vandaog nich vergeten hebben.

Wi harrn saovends mit dä Familie än Piratenfilm ankeken. Dor keem an't Enn än Schipp in vör, wor  dä Beulenpest utbroken weer. Dä kranke Lüü mit hör  gräsige Bulen haren dä Lötje bang maokt

As de Film ut weer, sull Hille up Bedd gaohn. Se truck sück  hoer Lackschoeh ut, dä sä mit blode Foeten anhatt harr.

Dat dürde nich lang, do flog dä Döör weer open un dat lötje Wicht boesterde vull Not int Stuv.

„Mama! Mama!“, reep sä. „Ick hebb Beulenpest!“

Wi verfehrden uns, man as sä uns hoer Foetjes wiesen dee, sachen wi, wat geboert was. Up dä Foeten wassen loetje bruun Steen. Man dä keemen nich van dä Beulenpest, bloot van dä rusterge Knopen van dä Lackschoeh.

För Hille was dat häl klaor, nett  vörher har sä dä Beulenpest saehn, nu har sä dä ook, har sück woll anstoken …..

As wi dat verklaort kregen, muß wi doch smüstern, man dä Loetje kunn dor gornich över laagen.  Laoter hett sä dat sülst as än van hoer moiste Kinner-Döntjes vertellt.

Un wenn över olle Döntjes proot word, denn kummt dä „Beulenpest“ bit vandaog noch alltiet weer

vandag.