Törf haolen...

Wenn Omas grode Soehn maol än paor Daog in Hus was, har sä gliek wat för hum toe doen. Hä was ja all mit 13 nao Sää toe gaohn, bi Opa upp Schipp, as Moses, kwamm nich faoken nao Huus. Nu sull hä mit mien Mama toesaomen Törf vant Bobenenn haolen. Dat was Mannlüwark, man dor was ja kien anner, Opa muß in Haoben biet Schipp blieben un laoden, Tiet in Haoben was düür. So mussen dä Frauen un Wichter mit beste Bään vöran un düchtig mitknojen. Dat kunn bloot mien Mama, dä anner beid Süsters mussen noch bietje waasen. Dä beiden moken sück denn up Stapp, seker mussen sä dä Weg naot Bobenenn loopen, wo sullen sä dor anners henkomen. Än Boot muß derher, wovöl dor inpassen de, dat wät ick nich, än Dagwark mussen sä seker mitbrengen. Denn gung dat mit dat fulle Boot weer nao Hus toe. Man, än Motor gaff dat nich, dor muß treidelt worden. Mien Mama kreg bräde Rähmens um Bost toe, dor hung dat Seil an. Sä muß trecken, hör Boer schoof mit än lange Stang dat Boot vörut. Dä wur int Heck irgendwor fastmaokt. Nu mussen sä sück noch änig worden, wo gau sä dat klaoren kunnen. Schoon dr achterdaol kwammen sä bi Huus an, man off un an muß mien Mama van hör Broer hören :"Loop toe, Gesien, Poggen freten di't Seil up..." Ook disse Sproek is in uns Familie noit vergeten worden, dä kann man alltied bruken. Anner Dag kwamm denn noch weer stur Wark, dä Törf muß mit Kreiten off mit Kaor up Deel naot Törfhörn brocht worden, wur dor moj akkuraot upfleijt, dat was toe mien Kinnertiet noch so. Wat dorvör all gebört was, is noch än anner Vertellsel, för Frauen un Mannlü än Knojeräi....