top of page

Erinnerungen einer Fehntjerin

Keierpadd...

  • hillehoek
  • 5. Juni
  • 1 Min. Lesezeit

As mien Enkel, dä Söhn van mien Dochter Hille, anfung töe proten, hemm wi uns wunnert, dat hä kien Kinnerspraok har.  Hä prode nett as sein Moeder häle Satzen, bloot bi dä kwamm dat laoter. Ick har hum faoken bi mi, kreg dat all so mit. Hä was ook än häl besünner Kind, mook sück all froeh Gedanken över Gott un dä Welt. Ick was faoken mit hum up uns Stee unerwegs, in uns lötje „Wald, un denn up Keierpadd.  Hä see denn smalls:“Oma, jetzt müssen wir aber umkehren, sonst finden wir nicht wieder nach Haus“. Ochheer, wi wassen man nett dartig Meter van Hus weg, man dorvan kunn ook ick van all dä Buschen un Boomen nix mehr sähn.


Kommentare


bottom of page