Löppeli Sand

Ick hebb noch än Döntje ut dä Tiet, as mien Broer noch loetjeder was as toe sien "Müssetiet". Hä much knapp drä Joahr west wesen, kunn bietje proten. An lävsten spölde hä in Sandbült. Spoeltüch gaff dat nich gliek naot Krieg, so gaffen wi hum än Eetlepel, "Löppeli Sand" see hä denn. Wi mussen blot uppaasen, dat hä dä nich in Däp schmieten kunn. Man wi wüssen Raot. Dat was Sömmer, hä har än lötje Strickbüx an, mit Drachseelen, datt dä nich offzacken kunn. Dor bunn wi än Seil an, , dat hä uns nich utneien kunn, nett as än Schaap an Sticker. Dä mäste Tiet har än van uns hum in Oog. Man....man kann nich so dumm denken, as dat kummt! Änes Daogs reep Oma:"Wor is dat Kind?"..Holland was in Not, dat Kind was weg! Dä lötje Fent har't klaorbrocht, sück ut dä Büx toe froeten! Nu lagg dor bloot noch dä Büx ant Seil , un dat Kind? Was weg, Dat was än Huppsa! Än leep naot Dääp, än naot Püett, elkunän was ant soeken. Wi hebben hum ja weerfunnen, wor wäät ick nich mehr. Ick wäät ook nich mehr, wat wi dornao utfunnen hebben, um hum toe sekern, Wi hebben hum seker nich mehr ut Ogen laoten!