top of page

Erinnerungen einer Fehntjerin

Das Tagebuch

  • hillehoek
  • 5. Juni


Wi wassen up Fehntjer Markt west, un hä kreeg sien Luftballon. As wi bi Hus wassen un ick hum dat Band um Arm fastmaokwn wull, see hä:“ Oma, ich paß doch auf, der Luftballon darf nicht wegfliegen, und dann vor ein Auto, und das fährt dann jemanden um!" Hä doch alltiet doröver nao, wat dor woll achteran kweem.

Hä kunn nich off, wenn dor toe voel Schandaol was, so as dat Gebölk un dä Musik up Markt. Ick blev ook nich lang mit hum dor un mook läwer noch än Keierpadd mit hum. Un watt see dä lötje Fent do:“Oma, hier ist es so still, man kann den Sand unter den Füßen knirschen hören“.  Ick hebb dat all upschreben, anners wüß ick dat seker nich mehr.



 
 
 
  • hillehoek
  • 5. Juni

As mien Enkel, dä Söhn van mien Dochter Hille, anfung töe proten, hemm wi uns wunnert, dat hä kien Kinnerspraok har.  Hä prode nett as sein Moeder häle Satzen, bloot bi dä kwamm dat laoter. Ick har hum faoken bi mi, kreg dat all so mit. Hä was ook än häl besünner Kind, mook sück all froeh Gedanken över Gott un dä Welt. Ick was faoken mit hum up uns Stee unerwegs, in uns lötje „Wald, un denn up Keierpadd.  Hä see denn smalls:“Oma, jetzt müssen wir aber umkehren, sonst finden wir nicht wieder nach Haus“. Ochheer, wi wassen man nett dartig Meter van Hus weg, man dorvan kunn ook ick van all dä Buschen un Boomen nix mehr sähn.


 
 
 
  • hillehoek
  • 5. Juni

As uns Dochter noch än lötje Wicht was, hett sä uns maol een Döntje levert, wat wi bit vandaog nich vergeten hebben.

Wi harrn saovends mit dä Familie än Piratenfilm ankeken. Dor keem an't Enn än Schipp in vör, wor  dä Beulenpest utbroken weer. Dä kranke Lüü mit hör  gräsige Bulen haren dä Lötje bang maokt

As de Film ut weer, sull Hille up Bedd gaohn. Se truck sück  hoer Lackschoeh ut, dä sä mit blode Foeten anhatt harr.

Dat dürde nich lang, do flog dä Döör weer open un dat lötje Wicht boesterde vull Not int Stuv.

„Mama! Mama!“, reep sä. „Ick hebb Beulenpest!“

Wi verfehrden uns, man as sä uns hoer Foetjes wiesen dee, sachen wi, wat geboert was. Up dä Foeten wassen loetje bruun Steen. Man dä keemen nich van dä Beulenpest, bloot van dä rusterge Knopen van dä Lackschoeh.

För Hille was dat häl klaor, nett  vörher har sä dä Beulenpest saehn, nu har sä dä ook, har sück woll anstoken …..

As wi dat verklaort kregen, muß wi doch smüstern, man dä Loetje kunn dor gornich över laagen.  Laoter hett sä dat sülst as än van hoer moiste Kinner-Döntjes vertellt.

Un wenn över olle Döntjes proot word, denn kummt dä „Beulenpest“ bit vandaog noch alltiet weer

vandag.


 
 
 
bottom of page