top of page

Erinnerungen einer Fehntjerin

Das Tagebuch

Mien Enkel har sück int Kopp sett, nao Braunschweig toe faohren, wor än Unkel leevde. Änes goeden Daogs mook hä sück up Padd, glückelt kreeg ick dat toe sähn, wo hä mit än Büdel in Hand naot Baohnhoff stappde, hä was all um Kurve, as ick hum toe faoten kreeg. Hä har sück dat goed utdocht, wull in dä Baohnbus stiegen un denn in Zug. Toe eten har hä ok wat in sien Büdel. Dor wur nu ja nix van, man än paor Daog laoter  was hä achtert Hus ant graoben, än hennig Lock har hä all toestaand brocht.  Wi wulln ja wäten, off hä dor wat pooten wull. Man dat was doch hääl anners, hä wull än Tunnel graoben, bit hä in Braunschweig ankeem, paor Daog muß hä dor woll an toe doen hebben. Dat muß wi hum nu ook utproten. Irgendwenner is sien Mama denn mit hum nao Braunschweig faohrn, do har dä läv Seel Ruh. Wat Kinner sück doch so in Kopp setten könen.






 
 
 
  • hillehoek
  • 5. Juni

Aktualisiert: 8. Juni

As mien Enkel all naot Schoel gung un van Adam un Eva hören de, hett hä sien Mester läp in Verlegenheit brocht. Hä har sück dä Biller läp goed bekeken, ook wüß hä, wat in Bibel stunn, wo Adam un Eva int Welt komen wassen. Man hä wüß ook goed, wo nu dä Menschen up Welt kwammen, un dor paaßde wat nich binanner.  Hä hett denn fraogt, waorum Adam un Eva än Naobel haren, sä wassen doch nich ut än Buuk komen. Nu was Holland in Not, wat sull de Mester seggen, hum is dat seker benaut toe worden. Än Utwendsel sall hä woll funden hebben, off hä hett dä Fraog wiederschoben ant Pastoor. Off dä dat wüßt har? Ick bün datt nich gewaor worden, har dat ook geern wüßt...



 
 
 
  • hillehoek
  • 5. Juni

Änmaol see hä tegen mi: "Oma, du bist älter, du stirbst früher als ich, stimmt das?“  Un denn gliek achterann see hä, seker um mi toe trösten :“Es ist doch gar nicht schlimm, wenn man stirbt, man ist in der Erde und wird von Tieren aufgefressen, und die kleinen Tiere wieder von größeren, und die werden von Menschen gegessen, und dann ist man wieder da!“  Wor hä dat heerhaar, ick wät dat nich, man ick wät noch, dat wi dor noch lang över proot hemmen.


An än anner Dag froog hä mi: „Oma, wie fühlt sich das Leben eigentlich an, wenn man erwachsen ist“?  Wat sall man denn dä lötje Keerlke dortoe seggen?  Ick wät dat nich mehr, wat ik hum vör än Antwoort geben häb

 
 
 
bottom of page